မြို့လေးတစ်မြို့ရဲ့ မနက်ခင်း
လမ်းထောင့်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ နေ့သစ်တစ်နေ့ စတင်နေပြီ။
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်လာတယ်။ အိမ်ရှေ့လမ်းပေါ်မှာ စက်ဘီးတစ်စီး ဖြတ်သွားပြီး အဝေးက ဈေးသည်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံကို ကြားရတယ်။ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်နဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ် ရှိနေရင် ဒီမနက်အတွက် လုံလောက်ပါပြီ။
စာမျက်နှာတစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်တိုင်း နေရာအသစ်တစ်ခုဆီ ရောက်သွားသလိုပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ဝေးလံတဲ့ တောင်တန်းတွေကို တွေ့ရတယ်။ တစ်ခါတလေ ကိုယ်ငယ်ငယ်က နေခဲ့တဲ့ အိမ်လေးကို ပြန်သတိရတယ်။ စာဆိုတာ မတွေ့ဖူးတဲ့လူတွေအကြား စကားပြောနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်။
နေ့လယ်ရောက်တော့ လမ်းတွေ ပိုစည်ကားလာတယ်။ ဆိုင်ရှေ့က သစ်ပင်အောက်မှာ မိတ်ဆွေတွေ စကားပြောနေကြတယ်။ မြို့တစ်မြို့ရဲ့ အကြောင်းကို သိချင်ရင် အဲဒီမြို့ရဲ့ နေ့စဉ်ဘဝကို အချိန်ပေးပြီး ကြည့်ဖို့ပဲ လိုမယ်ထင်တယ်။